Jest to pieczywo charakteryzujące się dużą porowatością o błyszczącej powierzchni. Wypiek następuje po uformowaniu ciasta wcześniej zaparzonego w wodzie. Do spulchniania ciasta sporządzonego z mąki, cukru i jaj można stosować drożdże lub chemiczne środki spulchniające, a także chemicznie ubitą pianę oraz zakwas. Pieczywo parzone nie zawiera w swoim składzie tłuszczu i odznacza się lekkością. Ciasta drożdżowe służące do wyrobu pieczywa parzonego poddawane jest leżakowaniu.

Zaparzenie odbywa się poprzez zanurzanie uformowanych wyrobów w gorącej wodzie na okres 2-3 minut. Skrobia znajdująca się na powierzchni ciasta ulega skleoikowaniu, dzięki czemu nadaje po wypieczeniu charakterystyczny połysk. W czasie zaparzania następuje częściowe spulchnienie pieczywa. Wypiek przeprowadzany jest w temperaturze około 210°C.

Pieczywo parzone można podzielić na:

• obsypane
• nieobsypane

Każdy rodzaj pieczywa parzonego można podzielić na:

• słodkie- zawierające powyżej 15% cukru
• małosłodkie – zawierające od 4-15% cukru
• niesłodkie zawierające do 4% cukru

Pieczywo pieczone może być obsypane makiem, kminkiem, czarnuszką.

Zawartość suchej masy w pieczywie parzonym wynosi nie mniej niż 80%. Pieczywo słodkie zawiera w suchej masie 15% cukrów ogółem w przeliczeniu na cukier inwertowany. W pieczywie małosłodkim ilość ta nie może być niższa od 4%, a w pieczywie niesłodkim nie przekracza 4%. Wartość kaloryczna pieczywa parzonego wynosi około 420 kcal/100 g (1760kJ/100 g), a okres przydatności do spożycia - 4 miesiące.

Cechy jakościowe pieczywa parzonego

Powierzchnia górna nie obsypana: powinna być gładka, lśniąca oraz jednolita.

Kształt: charakterystyczny bez zagnieceń, zdeformowań, odkształceń. Obwarzanki najczęściej przyjmują kształt pierścienia a paluszki- rurek i pałeczek. Precle- kształt zbliżony do ósemek.

Barwa: powinna być jasnozłocista do brązowej. Spód pieczywa parzonego jest matowy.

Smak i zapach- przyjemny, charakterystyczny dla zastosowanych dodatków.

Źródło: Sławomir Wyczański- Cukiernictwo. WSiP. Warszawa, Aleksander Lempka (red.)- Towaroznawstwo produktów spożywczych. PWE. Warszawa.; Henryk Banecki (red)- Encyklopedia Techniki- Przemysł spożywczy. WNT. Warszawa