Kwas paraaminobenzoesowy był otrzymany syntetycznie w 1863 roku. Przez Fischera, ale zostaje uznany za witaminę dopiero od 1940-41 roku. W 1940 roku Woods i Fildes wysunęli hipotezę, że składnik ten jest niezbędnym metabolitem dla wzrostu bakterii, choć wiele z nich wytwarza go sobie w dostatecznych ilościach. Wspomniani autorzy stwierdzili również, że PABA wykazuje działanie antagonistyczne do sulfoamidów. Początkowo sądzono, że mechanizm bakteriostatycznego działanie sulfoamidów polega na tym, że jego związki podobnie pod względem budowy do PABA, wchodzą w skład enzymów drobnoustrojów, ale tak dalece zmieniają charakter tych, że drobnoustroje giną. Zgodnie z tym podanie PABA stwarzało jakoby konkurencję dla sulfoamidów, osłabiając ich działanie. Bakteriostatyczne działanie sulfonamidów występowało jednak wtedy, gdy ich stężenie było około 1600 razy większe niż kwasu benzoesowego. Ta hipoteza była bardzo atrakcyjna, ale nie miał dostatecznego poparcia i potem uległa pewnej modyfikacji.

W 1941 roku Ansbacher wykazał, ze przy niedoborze PABA zmieniało się zabarwienie włosów szczurów; sierść czarna staje się szara. Zjawisko to zauważyła kilkanaście lat przedtem Markuze, ale nie wyjaśniła tej przyczyny. Na podstawie badań Ansbacha zaliczono PABA do witamin grupy B, gdy jest on naturalnym składnikiem produktów spożywczych (drożdże, zboża), rozpuszcza się w wodzie, działa w małych ilościach

W stanie czystym tworzy on bezbarwny i bezpostaciowy proszek lub kryształy w postaci igieł, o temperaturze topnienia 186-187°C. Jest rozpuszczalny w wodzie, lepiej w alkoholu.

Tabela 1. Zawartość PABA w produktach spożywczych w 0,1% wg. A. Szczygła

PABA uczestniczy w etylowaniu homocysteiny na metioninę. Zapobiega rozpadowi adrenaliny, jest potrzebny do syntezy kwasu foliowego przez florę jelitową. Wykazano, że jest on czynnikiem wzrostowym dla kurcząt oraz niezbędnym dla rozwoju drobnoustrojów przewodu pokarmowego, przez które może być syntetyzowany. Stosowany zewnętrznie w postaci maści chroni skórę przed promieniowaniem słonecznym oraz opóźnia tworzenie się zmarszczek. Zapotrzebowanie fizjologiczne nie zostało ustalone.

Wskazanie do stosowania PABA stanowią następujące jednostki chorobowe:

• toczeń rumieniowaty
• dermatomyositis
• sklerodermia
• choroba Durhing Brocq
• schorzenia wątroby
• zatrucia pochodnymi arsenu i antymonu

Bolesława Górnicki (red.)- Żywienie dzieci zdrowych i chorych. PZWL. Warszawa; W. Kierst- Nauka o żywieniu zdrowego i chorego człowieka. PZWL; Aleksander Szczygieł- Podstawy fizjologii żywienia. PZWL; H. Gertig- Bromatologia- zarys nauki o żywności i żywieniu. PZWL. Warszawa