W roku 1929 Dam zauważył podskórne i śródmięśniowe wybroczyny krwawe u kurcząt trzymanych na sztucznej diecie. W pięć lat później badacz ten wraz z Schonheyderem doszedł do wniosku, że wywołany przez niego obraz chorobowy jest awitaminozą. Nowy czynnik zapobiegający jej rozwojowi nazwał on witaminą K, od pierwszej litery słowa „koagulation vitamin”. W roku 1935 wyżej wymienieni badacze stwierdzili, że witamina K jest potrzebna do utrzymania odpowiedniego poziomu protrombiny we krwi zwierząt doświadczanych. W 3 lata później szereg autorów wykazało, że witamina K "oddaje usługi" w leczeniu niektórych stanów chorobowych u ludzi. W roku 1939 Dam, Karrer i współpracownicy wyodrębnili czystą witaminę K z liści lucerny. Wkrótce, w kilku niezależnych od siebie laboratoriach, ostatecznie ustalono jej budowę chemiczna oraz dokonano syntezy.

W roku 1936 Almquist i Stockstand wykazali, że pewne drobnoustroje mogą syntezować czynnik przeciwkrwotoczny. W 3 lata później McKee stwierdził jego obecność w kale koni, krów, owiec, psów i ludzi. Wreszcie wyodrębniono go w czystej postaci z gnijących ryb i ustalono jego wzór strukturalny, okazało się, że składa się on z takiego samego pierścienia naftochinonowego, ale ma inny łańcuch boczny niż czynnik przeciwkrwotoczny.
W 1939 r. przekonano się (Doisy), ze istniej dwa czynne ciała: witamina K₁ i K₂ o podobnej budowie chemicznej. W 1939 r. Karrer wytworzył syntetyczna witaminę K₁

Oprócz witaminy K₁ wyodrębniono (Doisy) z gnijącej mączki ryby witaminę K₂.

W 1939 roku Almquist i Klose, wykazali, że ftiokol (wyodrębniony z prątków gruźlicy) zapobiega chorobie krwotocznej u kurcząt. Następnie dokonano syntezy menadionu, który działał 2 razy silniej niż naturalna witamina K₁. Wreszcie otrzymano szereg związków pochodnych naftochinonów, rozpuszczalnych w wodzie, o podobnym działaniu biologicznym. Poznany został również związek o działaniu antagonistycznym do witaminy K. W 1941 roku Cambell i Fink otrzymali go z zepsutej słodkiej koniczyny, której spożycie wywoływało krwotoki u bydła. Nazwano go dikumarolem. Wkrótce po jego odkryciu uzyskano go na drodze syntetycznej.

Wielu autorów, a wśród nich Groer, Baranowski, Szyszkowicz (1947) oraz Filiński i Menelska (1950) stwierdzili korzystne działanie witaminy K nie tylko w stanach obniżonego poziomu protrombiny, ale także w małopłytkowości, krwawieniu z narządów rodnych u kobiet, w krwawiączce, w niektórych chorobach skóry (złuszczające zapalenie skóry Leinera). Witamina K sprzyja tu zapewne uszczelnianiu śródbłonków naczyń włosowatych, gdyż dobre wyniki uzyskiwane przez wyżej wymienionych autorów nie szły w parze z podniesieniem się ilości płytek czy poziomu protrombiny.

Źródło: Aleksander Szczygieł- Podstawy fizjologii żywienia. PZWL; Władysław Kierst- Nauka o żywieniu zdrowego i chorego człowieka. PZWL; Władysław Kierst- Leczenie witaminami. PZWL