Pomidory należą do rodziny psiankowatych, są roślina jednoroczną. Pomidory pochodzą ze Środkowej lub Południowej Ameryki. Stamtąd zostały przywiezione do Europy i rozprzestrzeniły się dość szybko na inne kontynenty, choć trzeba podkreślić, że w początkowym okresie uważano je za trujące i hodowane tylko w ogrodach w celach dekoracyjnych. W Polsce pomidor pojawił się w uprawie  w pierwszej połowie XIX wieku.

Ze względu na uprawę (zarówno pod osłonami, jak i w gruncie), pomidory są dostępne do spożycia przez cały rok. Owocem pomidora jest soczysta, dwu, -kilku, lub wielokomorowa jagoda. Owoce różnią się kształtem, wielkością, barwą w zależności od odmiany. Uprawianych jest wiele odmian szklarniowych i gruntowych. Masa owocu może wahać się od powyżej 100 g (woelkoowoceowe- przez 60-100 g (średnioowocowe) do drobnoowocowych- poniżej 60 g.

Zawartość suchej masy w pomidorach wynosi 4-5% i zależy od warunków uprawy, odmiany, nasłonecznienia w okresie dojrzewania. Ciepła, słoneczna pogoda w okresie dojrzewania pomidorów, ja również intensywne nawożenie i palikowanie roślin wpływają korzystnie na zwiększenie procentowości suchej masy w owocach. Pomidory zawierają w swoim składzie związki mineralne, zwłaszcza wysoka jest zawartość potasu (264-314 mg%), a także witaminy grupy B i witaminy C (20,6-28,8 mg%).

Pomidory spożywa się surowe, np. w formie różnych sałatek, są też surowcem do przetwórstwa, produkuje się z nich koncentraty, soki pitne, mrożonki, a także składnik różnych przypraw i dodatków do konserw mięsnych, rybnych i warzywnych. Dłuższe przechowywanie dojrzałych owoców w stanie świeżym jest zagadnieniem dotychczas nie w pełni rozwiązanym. Owoce czerwone może przetrzymywać przez 7-10 dni w pomieszczeniach w temperaturze od 6 do 8°C i wilgotności 85-90% z wymuszonym obiegiem powietrza przez 7-8 dni, natomiast pomidory zielone i „zapalone”- przez 4-8 tygodni; nieco dłużej można przechowywać świeże.

Pomidory powinny być jędrne, nie pomarszczone, gładkie, lub lekko karbowane, bez narośli i zniekształceń, dojrzałe lub zapalone, bez zielonej piętki. Do obrotu nie dopuszcza się pomidorów zgniłych i nadgniłych, porażonych chorobami, uszkodzonych, popękanych, zapleśniałych i zafermentowanych

Papryka-jest rośliną jednoroczną, należy do rodziny psiankowatych. Ojczyzna papryki jest prawdopodobnie Kolumbia, choć rośnie także w sąsiednich krajach Ameryki Środkowej, jak również i południowej. Do Europy przywiózł nasiona tej rośliny hiszpański lekarz Chanca, towarzyszący wyprawie Kolumba. Od tej chwili papryka szybko rozprzestrzenia się w Hiszpanii, następnie we Włoszech, w południowej Francji, Turcji i pozostałych krajach bałkańskich, aż po Inie. Do szerszego rozpropagowania papryki przyczynili się Węgrzy, uprawiający ją od roku 1526, dla których stała się w krótkim czasie narodową jarzyną i przyprawą. U nas znana jest odmiana szklarniowa, ale w handlu występuje przede wszystkim papryka z importu. Owocem papryki jest jagoda, która dzieli się na 2-6 pustych komór. W zależności od odmiany barwa owoców może być zielona, żółta, czerwona do ciemnoczerwonej. Jest ceniona ze względu na walory smakowe i zawartość witamin (witamina C-91-200 mg%) i związków mineralnych (np. potas 160-435 mg%). Specyficzny smak papryce nadaje związek kapsaicyna (alkaloid o wzorze sumarycznym C₁₈H₂₇O₃N-wykorzystywany w przemyśle farmaceutycznym).Ostrość (zawartość kapsaicyny) podlega dużym wahaniom i z roku na rok się zmienia.  Dzięki dużym walorom odżywczym i makowym, papryka staje się warzywem coraz bardziej cenionym i poszukiwanym do bezpośredniego spożycia

Pod względem użytkowym paprykę można podzielić na ostrą i słodką. Papryka ostra zawiera dużo kapsaicyny (od 0,1-0,2%s,m), dlatego charakteryzuje się ostrym, pikantnym smakiem i zapachem. Zawartość suchej masy jest niższa u odmian słodkich, wyższa u ostrych. Odmiany słodkie o małej zawartości suchej masy są bardziej soczyste i smaczne, odmiany ostre- na odwrót

W niektórych krajach ogromną rolę odgrywa produkcja czerwonej papryki przyprawowej- suszonej i mielonej, zarówno odmian słodkich, jak i ostrych. Suszone owoce papryki odmian ostrych używane są w lecznictwie w postaci nalewek przy atonii żołądka i wzdęciach oraz zewnętrznie w postaci plastrów i nacierań przy bólach reumatycznych i zapaleniach stawów.

W handlu, w jednym opakowaniu powinny znajdować się owoce tej samej odmiany, wielkości i jakości. Paprykę można przechowywać w temperaturze 7-10°C i wilgotności względnej 85-90% przez 8-10 dni. Niższa temperatura jest niekorzystna.

Bakłażan (oberżyna, gruszka miłosna, jajko krzewiaste), należy do rodziny psiankowatych. pochodzi z Indii, która rozprzestrzeniła się na całą Azje, Bliski Wschód, kraje bałkańskie i śródziemnomorskie oraz cieplejszą strefę Ameryki. W Polsce uprawiana tylko przez amatorów. Uprawia się go głownie w cieplejszych krajach Europy, Azji i Ameryki. Owoce mają kształt jajaowaty, kulisty, owocny, gruszkowaty lub cylindryczny. Barwa skórki jest ciemnofioletowa, szarozielona lub brązowa, a miąższ ma zabarwienie jasnozielone. Owoce osiągają długość 5-70 cm. średnicę 3-22 cm, a masę 20-2000 g. Zawartość składników odżywczych w owocach oberżyny jest niewielka; oberżyna jest zasobna w wapń i fosfor. Są cenione przede wszystkim ze względów smakowych i dietetycznych; wartość kaloryczna-23 kcal/100 g. Maja działanie dokwaszające organizm, pomagają również w lepszym trawieniu pokarmów, zwłaszcza tłustych. Bakłażany przygotowuje się do spożycia jako: pieczone, smażone, faszerowane lub konserwowane

Źródło: Urszula Świetlikowska, Grażyna Wasiak- Zys. Owoce i przetwory owocowe. Vademecum Kucharz & Gastronom. Wydawnictwo REA, Danuta Kołożyn- Krajewska. Tadeusz Sikora. Towaroznawstwo żywności. WSiP; A. Lempka (red.)- Towaroznawstwo produktów spożywczych. PWE. Warszawa; H i D. Dębscy. Domowa kuchnia – potrawy z warzywami przez cały rok. Wydawnictwo Amal-Servis