Fasola należy do rodziny motylkowatych, jest rośliną jednoroczną. Pochodzi z Ameryki: fasola zwyczajna z Ameryki południowej, a fasola wielokwiatowa z Ameryki Środkowej. Częścią użytkową fasoli zwykłej są suche, dojrzałe ziarna lub niedojrzałe strąki- fasola szparagowa. Spożycie nasion fasoli zmniejsza się, popularna jest raczej fasola szparagowa.

Niedojrzałe strąki fasoli powinny być świeże, młode, zdrowe, mięsiste i kruche, barwa jednolita, a strąki zbliżone kształtem i wielkością.

Fasola szparagowa jest szczególnie cennym surowcem z uwagi na niska zawartość składników mineralnych, głównie potasu, wapnia, fosforu, także witamin –β karotenu oraz witaminy C.

Uprawianych jest wiele odmian, najczęściej są to fasole zielonostrąkowe lub żółtostrąkowe.

Fasola szparagowa jest spożywana jako świeża po ugotowaniu lub jest przetwarzana- konserwowana i zamrażana. Strąki fasoli przeznaczonej dla przemysłu (konserwowanie, mrożenie) powinny odznaczać się takimi cechami jak: bezwłóknistość, barwa strąka zielona, lub żółta, a do mrożenia zielonostrąkowe o białej barwie nasion. Ponadto do konserwowania w całości, pożądane są odmiany o strąkach prostych. Fasola szparagowa należy do warzyw ciepłolubnych, dlatego można ją przechowywać w temperaturze 8-10°C, przy wilgotności względnej powietrza 85-90% przez 5-7 dni. Fasola należy do warzyw o dużej wartości odżywczej.

Groch. Ojczyzną grochu jest Azja Mniejsza. Uprawiano go tam już w czasach prehistorycznych. Znany był i spożywany w starożytnej Grecji, Rzymie i Egipcie. Nasiona grochu znaleziono w osadach z epoki kamiennej na Węgrzech oraz z epoki brązu w Szwajcarii i we Francji. W Polsce znany jest również od dawna- świadczą o tym wykopaliska z odległych epok. W zależnościom budowy strąka wyróżnia się dwie grupy odmian grochu:

• cukrową o strąkach pozbawionych wyściółki pergaminowej, nadających się do spożycia w całości- strąk z nasionami w dojrzałości mlecznej
• łuskową o strąkach z wyściółką pergaminową wewnątrz strąka , do spożycia nadają się tylko nasiona zarówno niedojrzałe, jak i dojrzałe.

Groch cukrowy spożywa się na surowo lub po ugotowaniu, nasiona są także wykorzystywane przez przemysł do produkcji mrożonek.

Nasiona niedojrzałe – tzw, groszek zielony – są surowcem niskoenergetycznym (około 75 kcal w 100 g produktu jadalnego), zawierają głównie węglowodany (17% w tym skrobie i błonnik) i białko (około 7%) oraz znaczne ilości składników mineralnych, zwłaszcza potasu 9353 mg%), fosforu (122 mg%), żelaza (około 2 mg%) i cynku oraz witamin –β- karotenu 9400 µg%), witaminy z grupy B i witamin C (około 35 mg%).

Kształt nasion dojrzałych oraz typ pomarszczenia jest dość wyrównaną cechą odmianową. Grochy gładkie odznaczają się dużą zawartością skrobi, małym pochłanianiem wody, a przy dojrzewaniu – mniejszą utratą wody i wysoką zdolnością do kiełkowania. Grochy pomarszczone zawierają mniej skrobi, a więcej cukru, mają ziarna skrobi popękane i mniej regularne, pochłaniają więcej wody i mają mniejszą zdolność do kiełkowania

Bób. Nasiona jednorocznej rośliny przeznaczonej do celów spożywczych i to od bardzo dawna, gdyż uprawiano ją już w Chinach 2822 lat przed naszą erą. Znano bób również w starożytnej Grecji, Rzymie, Egipcie i innych krajach. Bób spożywał prorok Ezechiel i król Dawid. Wspominają go także Homer i Herodot. Bób uprawiany jest na świeże, zielone ziarno w fazie dojrzałości mlecznej do bezpośredniego spożycia oraz dla przemysłu na konserwy i do zamrażania. Owocem bobu jest strąk. Strąki bobu są duże, mięsiste, gładkie, lub aksamitnie omszone. Zawierają 3-4 nasiona, które stanowią część jadalną. Zabarwienie nasion jest cechą charakterystyczną dla danej odmiany, ale zmienia się znacznie pod wpływem warunków zewnętrznych. Niezależnie od tego, nasiona bobu ciemnieją z wiekiem, w wyniku nagromadzenia się w okrywie brunatnego pigmentu, który maskuje pierwotne zabarwienie nasion.

Nasiona bobu są surowcem niskokalorycznym (około 70 kcal w 100 g produktu jadalnego), zawierającym około 20% suchej masy. Podstawowymi składnikami są węglowodany białko. Świeże nasiona bobu są zasobne zwłaszcza w potas, fosfor i wapń, a także witaminy –β- karoten, z grupy B i witaminę C

Bób spożywa się bezpośrednio (po uprzednim ugotowaniu). Ponadto starowi cenny surowiec dla przemysłu (konserwowany i mrożony). Należy pamiętać ze bób jest ciężkostrawny, zaleca się go spożywać osobom zdrowym, nie prowadzącym siedzącego trybu życia.

Źródło: Urszula Świetlikowska, Grażyna Wasiak- Zys. Owoce i przetwory owocowe. Vademecum Kucharz & Gastronom. Wydawnictwo REA, Danuta Kołożyn- Krajewska. Tadeusz Sikora. Towaroznawstwo żywności. WSiP; A. Lempka (red.)- Towaroznawstwo produktów spożywczych. PWE. Warszawa; H i D. Dębscy. Domowa kuchnia – potrawy z warzywami przez cały rok. Wydawnictwo Amal-Servis