Ogórecznik najprawdopodobniej uprawny był przez Arabów. Jej dokładna charakterystyka wyszła jednak spod pióra dominikanina, Alberta Wielkiego, w XIII wieku. W średniowieczu wierzono, że ogórecznik łagodzi stany lękowe, ma właściwości rozweselające, leczy choroby serca i płuc.

Cecha charakterystyczną ogórecznika są piękne niebieskie kwiaty, prawdopodobnie ich barwa zainspirowała kolor szat Madonny na starych obrazach. Ludwik XIV, zachwycony, kazał zasadzić ogóreczniki w ogrodach Wersalu.

Ogórecznik jest rośliną jednoroczną osiągającą 60 cm wysokości. Łodyga jest pusta w środku, prosta lub rozgałęziona, pokryta szczeciniastymi włoskami. Liście ogórecznika mają kształt epileptyczny, są pomarszczone, szorstkie. Kwiaty na długich szypułkach, około 2 cm średnicy, z kielichami złożonymi z pięciu płatków i koroną również złożoną z pięciu płatków. Kwitnie od czerwca do września. Owoce są owalne, jasnobrązowe.

Ziele zbierane jest zazwyczaj na początku kwitnienia roślin i suszy w cieniu lub szybko na słońcu. Charakteryzuje się zapachem ogórka.

W zielu ogórecznika znajdują się flawonoidy, związki śluzowe, garbniki, alkaloidy, cholina, sole mineralne (m.in. rozpuszczalna krzemionka (kwasy organiczne; olej otrzymywany z nasion zawiera niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe (20% kwasu gamma- linolenowego).

Ogórecznik używany jest do produkcji kremów oraz płynów do pielęgnacji cery suchej i wrażliwej. Przywraca skórze jędrność, likwiduje drobne zmiany. Napar ze świeżego ziela dobrze zmywa zanieczyszczenia i oczyszcza skórę. Ogórecznik zmniejsza zaczerwienienia skóry poprzez działanie obkurczające naczynia włosowate. W celu oczyszczenia i zmęczenia skórę stosuje się kąpiele z lisci ogórecznika  w połączeniu z jęczmieniem oraz otrębami.

Świeże ziele zwiera dużo soku, który dobrze oczyszcza skórę i likwiduje zanieczyszczenia z porów i zamyka je. Dlatego ogórecznik jest niezwykle użyteczny w pielęgnowaniu urody domowymi sposobami. W celu uzyskania soku, należy wycisnąć roślinę lub rozgnieść. Tampony z waty nasączone sokiem i zastosowane jako maseczka kosmetyczna działają na skórę ściągająco, oczyszczająco i odświeżająco, ponadto zmniejszają zaczerwienienie poprzez zwężenie naczyń włosowatych. Dla skóry wrażliwej nie zaleca się świeżego soku z rozgniecionej całej rośliny, ponieważ zawiera on włoski z łodyg i liści. Włoski te mogą działać drażniąco na wrażliwą cerę.

Olej roślinny z ogórecznika jest skutecznym środkiem na rozstępy, ale nie należy go podgrzewać.

Dawniej napary z kwiatów ogórecznika stosowane byłu do przemywań oraz okładów w przypadkach zapalenia spojówek i zaczerwienienia oczu.

Kąpiel parowa dla suchej i delikatnej skóry twarzy wg. M. Biggs`a

Wsypać dwie duże garście liście ogórecznika do głębokiego talerza i zalać ponad 1,5 l wrzącej wody. Zamieszać szybko drewnianą łyżką. Przykryć głowę ręcznikiem jak namiotem i pochylić twarz 30 cm nad wodą. Wytrzymać 10-15 minut z zamkniętymi oczami. Po parówce spłukać twarz woda i przemyć bawełnianym wacikiem nasączonym wyciągiem z krwawnika w celu zamknięcia rozszerzonych porów skóry

Z uwagi na obecność w zielu szkodliwych dla zdrowia związków nie stosuje się wyciągów z niego w leczeniu wewnętrznym. Nie zaleca się też używania ogórecznika jako przyprawy, chociaż dawniej miał takie zastosowanie. Olej tłoczony z nasion nie zawiera szkodliwych alkaloidów (T. Wielgosz).

Źródło: Bohumir Hlava- Rośliny kosmetyczne. PWRiL. Warszawa; Teresa Wielgosz-Zioła z apteki natury. Wydawnictwo Publicat; Matthew Biggs- Wielka księga warzyw, ziół i owoce. Wydawnictwo Bellona