Żeń- szeń jest roślina osiągającą 30-70 cm wysokości czasem żyjąca nawet 100 lat. Korzeń mięsisty, o żółty, o długości 20-25 cm, i średnicy około 2 cm, często rozgałęziony, o kształcie nieraz nieco antropomorficzny. Z korzenia wyrasta prosta łodyga zakończona na szczycie okółkiem 3-5 liście dłoniasto złoconych, na długich ogonkach. Owocem jest jasnoczerwony jagodokształtny pestkowiec, dojrzewający w sierpniu i wrześniu, w czasie najodpowiedniejszym do zbioru korzeni.

Źeń-szeń występuje w stanie dzikorosnącym na wchodzie Rosji, w Chinach i Korei. Rośnie w głębokich górskich lasach, najczęściej mieszanych cedrowo-liściastych. Korzeniowi żeń-szenia przypisywano legendarna, cudowna moc uzdrawiającą. Stosowano go głównie we wschodniej Azji. Rośliny w stanie naturalnym są bardzo rzadkie, a ich upraw jest niezwykle trudna.

Żeń-szeń był i pozostaje najsławniejsza rośliną leczniczą co znalazło wyraz w jego licznych ludowych nazwach: „człowiek-korzeń”, „korzeń życia”., „cud świata”, „korzeń – piorun”, „korzeń krwi”, „boskie ziele”, „sól ziemi”, „dar nieśmiertelności”, „ziarno ziemi”, dusza jaspisu” i In. Ta roślina , szeroko stosowana w lecznictwie ludowym krajów Azji Wschodniej , znana jest od czerech lub pięciu tysiącleci. Pierwsze wzmianki o żeń-szeniu spotyka się w najstarszych chińskich działach o środkach leczniczych (Czikow).

Do Europy przywiezione zostały po raz pierwszy suche korzenie żeń-szenia z Japonii, w roku przez kupców holenderskich. Nalewkę żeń -szenia pod nazwą „pentao” stosowali nadworni lekarze 1610 Ludwika XIV w celu leczenia niemocy płciowej. Korzenie żeń-szenia kosztowały wówczas bajońskie stosowana w lecznictwie ludowym krajów Azji Wschodniej, znana jest od czterech lub pięciu tysiącleci. Pierwsze wzmianki o żeń –szeniu spotyka się w najstarszych chińskich dziełach o środkach leczniczych

Korzeń zawiera glikozydy, skrobię, witaminy B₁, B₂, C i żelazo, magnez olejki lotne. Głównymi substancjami czynnymi są glikozydy trójterpenowe szeregu dummarowego, zwane panaksozydami. Panaksozyd aktywuje metabolizm komórki i przywraca skórze elastyczność i jędrność i dodaje energii. Poprawia również mikrokrążenie krwi, eliminuje ciemne przebarwienia i przywraca skórze blask. Wpływa także na poprawę miękkości i wygładzenia skóry. Z uwagi na swoje właściwości w kosmetyce żeń-szeń stosowany jest bardzo często w tzw. preparatach anti-ageing. Preparaty sporządza się z wysuszonych, rzadziej świeżych, korzeni żeń-szenia, a stosuje się je w celu zwiększenia ogólnej wydolności organizmu, zdolności do pracy, odporności organizmu, leczenia chorób nerwowych, psychicznych, sercowo-naczyniowych i żołądkowo- jelitowych. Żeń –szeń pobudza rozwój i czynność gruczołów płciowych. U diabetyków obniża poziom cukru we krwi. Właściwości żeń-szenia wykorzystywane są również w środkach zapobiegających łysieniu i wypadaniu włosów, gdyż pobudza on macierz włosa i poprawia ukrwienie skóry. Żeń-szeń stosuje się jako panaceum na wszelkie dolegliwości od tysięcy lat.

Wyciąg z suszonego korzenia dodawany jest do kremów odżywczych, płynów do twarzy oraz maseczek kosmetycznych z uwagi na jego odmładzające działanie. Wpływa żeń-szenia stosowanego zewnętrznie w kosmetykach nie jest do końca udowodniony, ale jeśli nawet nie działa korzystnie to niewątpliwie jest on nieszkodliwy.

Bohumir Hlava- Rośliny kosmetyczne PWRiL. Warszawa;P. Czikos- Rośliny lecznicze i bogate w witaminy. PWRiL. Warszawa