Szafran uprawny jest byliną o łuskowatej, podziemnej bulwie, wielkości orzecha włoskiego. Wiosną z bulwki wyrasta pęd kwiatowy. Pęd zakończony jest kwiatem o jasnofioletowym zabarwieniu. Surowcem są suszone znamiona z częścią szyjki słupka.

O szafranie jako leku wspomina staroegipski papirus datowany na 2000 lat p.n.e. Używany był przez kapłanów i faraonów zarówno w kosmetyce jak i medycynie. Kosmetyczny użytek z szafranu uczyniła Kleopatra. W Chinach ubył bardzo cenioną i uprawianą w specjalnych ogrodach ziołowych rośliną leczniczą

Szafran w uprawie jest bardzo drogi i trudny. Bulwki sadzone są w sierpniu, a kwiaty zbierane są dopiero po 3 latach, zawsze na jesieni, wczesnym rankiem. Znamiona odcina się z kawałkiem szyjki słupka i suszy w słońcu. Jak podaje Hlava na 1 kg surowca – szafranu potrzeba około 80 tysięcy kwiatów.

Olejek szafranowy składa się w przeważającej mierze z safranolu. Safranol nadaje szafranowi charakterystyczny zapach jodoformu. Glikozyd pikrokrocyna nadaje mu nieco gorzki smak. Szafran zawiera w swoim składzie karoteny, dzięki czemu może być wykorzystywany jako pomarańczowy barwnik.

Szafran jest dobrym nieszkodliwym dla zdrowia barwnikiem, wykorzystywanym do farbowania włosów i nawanniania perfum

Szafran nie ma dużego znaczenia w medycynie, a z powodu jego wysokiej ceny jego nie znajduje zastosowanie w przemyśle spożywczym. Tylko dla koneserów.

Źródło: Bohumir Hlava- Rośliny kosmetyczne. PWRiL. Warszawa