Oliwka jest subtropikalnym wiecznym zielonym drzewem o guzowatym, szarozielonym pniu osiągającym 7-12 metrów wysokości. Liście oliwki są wąskie, szarozielone i skórzaste. Drzewa gatunków rosnących dziko są bardziej krzaczaste, z czterokątnymi pędami, okrąglejszymi liśćmi i kolcami. Owoc stanowi podłużny oliwkozielony, żółtozielony lub czarno zabarwiony pestkowiec, który zawiera wrzecionowata, twardą pestkę.

Pigwy uprawiane są od dawna i do dziś spotykane w wielu krajach Europy, choć wywodzą się z Persji Turkmenistanu. W czasach starożytnych sadzono je na cześć bogini miłości i nazwano „jabłkiem Afrodyty”. Uważano je za afrodyzjak. Zgodnie z zwyczajem panna młoda przed nocą poślubną musiała zjeść owoc pigwy. Rzymianie upowszechniali je wszędzie, gdyż należały do szczególnie przez nich cenionych upraw. Columella i Pliniusz znali ją doskonale. W roku 812 cesarz Charlemagne zachęcał Franków (Francuzów), aby hodowali ich więcej, a Chaucer wspomina je pod francuską nazwą, coines.

Szafran uprawny jest byliną o łuskowatej, podziemnej bulwie, wielkości orzecha włoskiego. Wiosną z bulwki wyrasta pęd kwiatowy. Pęd zakończony jest kwiatem o jasnofioletowym zabarwieniu. Surowcem są suszone znamiona z częścią szyjki słupka.

Pierwsze wzmianki o cytrynie (li-mung) znajdują się w starych kronikach chińskich. Cytryny przybyły z Egiptu i Palestyny w X wieku, a w połowie XV wieku uprawiane były w Genui. Nowe owoce szybko rozprzestrzeniły się w cieplejszych częściach Europy, a potem powędrowały dalej dzięki wyprawom w XV i XVI stuleciu. Kolumb musiał pozostawić ich nasiona wzdłuż swojej trasy, gdyż w zapisach wspomina się o drzewach cytrynowych różnących na Azorach już w roku 1494 oraz na Antylach w 1557 roku. W Rosji poznano cytryny na początku XIX wieku.

Pokrzywa jest wieloliścienną rośliną zieloną z rodziny pokrzywowatych, rosnąca prawie na całym świecie w strefie klimatu umiarkowanego, głównie na polanach w zaroślach, przy miedzach oraz lasach. Kwitnie od połowy czerwca do późnej jesieni. W swym składzie chemicznym zawiera zawiea sole mineralne:

Balsamowiec  jest krzewem przystosowanym do skrajnie suchych warunków  i braku wody. Gałęzie balsamowca są cierniste, pokryte małymi liśćmi. Owoce jest pestkowiec.

Tradycja ludowa przypisywała brzozie magiczną moc, uważano, ze jest ona skutecznym środkiem chroniącym zabudowania i ludzi. Uważana był również za roślinę leczniczą, do dzisiaj mieszkańcy wsi stosują okłady z jej liści na ból głowy oraz dolegliwości reumatyczne. W rosyjskich łaźniach parowych gałązkami brzozowymi chłosta się ciało dla jego rozgrzania. Według współczesnych różdżkarzy i bioenergoterapeutów niekorzystny wpływ niewielkich żył wodnych neutralizuje się liśćmi i gałązkami brzozy.

W trzecim wieku p.n.e brzoskwinie były znane greckiemu filozofowi Theophrastusowi, który uważał ze pochodzą z Persji i stąd ich drugi człon łacińskiej nazwy. Discorides wspomina o brzoskwiniach w I wieku, podobnie jak Pliniusz , który pisał, że Rzymianie dopiero niedawno sprowadzili je z Persji. W rzeczywistości brzoskwinie pochodzą z Chin. Konfucjusz pisze o nich w księgach z I wieku p.n.e. W Chinach nadal spotyka się ogromną ilość odmian, początkowo rozprzestrzenionych przez hodowlę z pestek.

Leśne gatunki poziomek były jednym z najwcześniejszych, które zaczęto uprawiać. Pochodzą z Europy, ale rosną tylko na północ od Alp. W związku z tym nie znali ich starożytni Grecy, a chociaż Rzymianie i pisarze wczesnego średniowiecza wspominają o nich, mowa jest zawsze o owocach leśnych, nie upranych. W Anglii pojawiają się w XIII wieku, w spicie gospodarskim posiadłości Countess of Leicester. Za czasów Henryka VIII cieszyły się już wielkim powodzeniem i kosztowały cztery pensy za korzec.

Nazwa rodzajowa, Urtica, pochodzi od łacińskiego uro- palę. Gatunek Urtica pilulifera przywędrował do Wielkiej Brytanii wraz z najazdem rzymskiej armii. Żołnierze używali tej rośliny, aby się ogrzać. Chłostanie nóg i ramion pokrzywami pobudzało krążenie. Pokrzywę stosowano jako środek do tamowania krwotoków. Arabowie natomiast używali jej nasion wymieszanych z miodem jako środka przeciwko impotencji.