Trucizny działające na zwierzęta wykazują zróznocowaną aktywność u męskich i żeńskich osobników. Najczęściej rozbieżności te ujawniały się u szczurów, podczas gdy u człowieka stwierdzono większą wrażliwość kobiet w odniesieniu do dwóch trucizn- benzenu i amidopiryny. Po takiej samej dawce heksobarbitalu samice szczurów śpią dłużej niż samce, ponieważ mają większą ilość enzymu inaktywującego barbiturany. Strychnina również jest bardziej toksyczna dla samic. Paration z kolei ulega szybszym przemianom przez samice szczurów niż przez samców, tworząc bardzo toksyczny paraokson. Uważa się zatem, że samice są wrażliwsze na paration niż samce. Jak podkreśla Seńczuk, to ostatnie stwierdzenie można przyjąć jako ogólną regułę funkcjonującą w toksykologii ludzkiej, która uważa kobiety za bardziej podatne na zatrucia wieloma ksenobiotykami, a zgłasza lekami psychotropowymi oraz pestycydami.

Różnice przemian u samic i samców występują głownie po okresie dojrzewania płciowego, co wskazuje na wpływ hormonów płciowych na toksyczność. Zostało to potwierdzone wzrostem aktywności metabolizmu trucizn u samic, którym podano testosteron. Analogicznie samce po podaniu estradiolu miały obniżoną aktywność metaboliczną (wydłużony czas snu po podaniu barbituranów).

Jak wykazały badania samice są bardziej wrażliwe na działanie substancji, których metabolity są szkodliwsze niż związki macierzyste. Samce z kolei są bardziej wrażliwi na te związki, które w wyniku przemian są mniej szkodliwe. Jak wyjaśniono, w pierwszym przypadku szybciej wytwarzany jest w ustroju samca szkodliwy metabolit, w drugim samica jest dłużej narażona na działanie związku macierzystego, wolniej metabolizowanego.

Jak podaje Nikoronow aktywność mikrosomalnych azo i nitroreduktaz jest istotnie większa u samców niż u samic, lecz różnice nie są tak znaczne jak w przypadku enzymów katalizujących reakcje utleniania. Na aktywność enzymów mikrosomalnych wpływ także mają hormony nadnerczy i tarczycy. Różnice płciowe w aktywności enzymów według Semczuka są zależne od rodzaju tkanki, w której zostały oznaczone. Makrosomy wątroby, pochodzące od dojrzałych samców świnki morskiej wykazują mniejszą aktywność sprzęgania p-nitrofenolu, niż pochodzące od samic. Stwierdzono natomiast równe aktywności w sprzęganiu w mikrosomach wyizolowanych z tkanki płuc, nerek i jelita cienkiego, samców i samic świnki morskiej.

Źródło: Witold Seńczuk- Toksykologia. PZWL; Maksym Nikonorow- Toksykologia żywności. PZWL; Tadeusz Dutkiewicz- Chemia toksykologiczna. PZWL. Warszawa