Węgorek pszeniczny należy do rzędu obleńców- Nematodes. Powoduje porażenie ziarna pszenicy i przemienia je w zbitą masę zmienionych ziaren, tzw. galadów. Węgorek pszeniczny jest małym, ledwie dostrzegalnym ludzkim okiem nitkowatym robaczkiem, wygląd zbliżony do węgorka octowego. Samica węgorka pszenicznego składa jaja w zarodku ziarniaka. Z jaja wylęgają się węgorki, które całkowicie wyjadają wnętrze ziarna. Ziarno pszenicy z węgorkiem staje się całkowicie zdeformowane, krótkie, grube. z nieregularnymi bokami o nieco ciemniejszym zabarwieniu niż ziarno zdrowe. Wnętrze ziarna natomiast składa się z białej i kruchej masy. Masa ta w obecności wody pod mikroskopem daje obraz poruszających się węgorków. Mąka nie zawiera węgorków, ponieważ podczas czyszczenia ziarna, oddzielane są ziarna chore. Ziarna zdrowe stosunkowo łatwo oddziela się od chorych, ponieważ chore są lżejsze, wiec oddzielne są w młynkowaniu zboża, albo podczas przepłukiwania zboża. Ziarna chore zazwyczaj wypływają na powierzchnię. Z uwagi na to, że ziarna chore są mniejsze, nieraz udaje się je oddzielić poprzez zwykłe przesiewanie. Węgorek wykazuje zdolność do szybkiego rozmnażania się. Zdarzały się przypadki zniszczenie około 25% zbiorów pszenicy przez węgorka. Węgorek leżący zbiorach pozostaje przy życiu ponad 20 lat. Wykazuje odporność na niskie i wysokie temperatury, wytrzymuje ogrzewanie do 70°C. Jest również nie wrażliwy na działanie trucizn- nie działają na niego alkaloidy.

Źródło: Aleksander Lempka (red.) – Towaroznawstwo produktów spożywczych. PWE. Warszawa. Stanisław Krauze- Zarys nauki o środkach żywności. PZWL. Warszawa