Kurara jest wyciągiem otrzymywanym z różnych gatunków drzew Strychnos toxifera przygotowywanym przez Indian Ameryki Południowej do zatruwania strzał. Zawiera mieszaninę alkaloidów, z których najważniejsze te: kurara, tubokuraryna, toksyferyna o budowie czwartorzędowych zasad amoniowych.

Kurara stosowana w lecznictwie wykazuje działanie pobudzające na zakończenia nerwów ruchliwych, powodując zwiotczenie mięśni międzyżebrowych, szkieletowych oraz przepony. Alkaloidy kurary mają zastosowanie w chirurgii w celu osłabienia skurczów mięśniowych pochodzenia odruchowego.

Kurara w przeciwieństwie do kokainy nie wchłania się przez nieuszkodzona skórę, nie wchłania się również z przewodu pokarmowego do krwiobiegu. Dobre wchłanianie występuje po wprowadzeniu leku dożylnie z tkanki podskórnej i dożylnej. Kurara rozkłada się w wątrobie, nerkach i mięśniach.

Jak podaje Dutkiewicz przy wprowadzeniu pozajelitowym człowiekowi 0,2 mg/kg ciężaru ciała poziom jej w osoczu wynosi 0,1 mg/100 cm³. U królików porażenie występuje przy poziomie tubokuraryny wynoszącym 0,18-0,22 mg/100 cm³ osocza.

Podział tubouraryny w organizmie zachodzi stosunkowo szybko, lecz nierównomiernie. Ludzie wydalają z moczem 30% dawki w ciągu 2 godzin, 32,6-40,8% W ciągu 6 godzin, po czym wydalanie trwa jeszcze przez ponad 18 godzin.

Działanie toksyczne, dawkowanie

Przedawkowanie leku powoduje działanie toksyczne objawiające się podwójnym widzeniem, niedowładem powiek, ślinotokiem, trudnościami w połykaniu i oddychaniu. W dalszym etapie zatrucia obserwuje się porażenie kończyn, mięśni tułowia, mięśni międzyżebrowych prowadzące do bezdechu i śmierci.

Maksymalna dawka tubokuraryny wynosi 0,25 mg/kg ciężaru ciała.W przypadku wystąpienia zatrucia, stosuje się alkaloidy o działaniu antagonistycznym.

źródło: Tadeusz Dutkiewicz- Chemia toksykologiczna. PZWL. Warszawa;