Istnieją 4 metody zacierania:

Metoda I polega na umieszeniu w kadzi zaciernej 1/10 całości mleczka słodowego i wypuszczeniu rozgotowanej masy do opróżnienia parnika po wcześniejszym włączeniu mieszadła. Podczas wypuszczania rozgotowanej masy nie dokonuje się pomiaru temperatury. Zacier poddaje się schłodzeniu do temperatury 58°C a następnie wlewa się resztę, czyli 90% mleczka słodowego a także roztwory z pożywkami. Po wymieszaniu zacier schładza się do temperatury 35°C, przepompowuje drożdże z kadzi. Cała zawartość schładzana jest do temperatury nastawienie.

Metoda II polega na podziale mleczka słodowego na 3 różne porcje. Pierwsza porcja kierowana jest do zacierni, gdzie doprowadzana jest woda chłodnicza i mieszadła, a następnie doprowadza uparowaną masę. W pierwszej kolejności spływa woda sokowa, w drugiej kolejności zaś rozgotowane ziemniaki. Temperaturze wykonywanych czynność powinna być utrzymywana w granicach 50°C.

Metoda III polega na podziale mleczka słodowego na 3 nierówne porcja. Dwie pierwsze porcje stanowią 12-15% całości, natomiast trzecia porcja stanowi 70-75% całości. Pierwsza mała porcja kierowana jest do zacierani, gdzie doprowadza się wodę chłodzącą a następnie uruchamia mieszadło i wypuszcza całą masę z parnika. Słód ulega przegrzaniu, ale wcześniej skrobia zostaje rozpuszczona, a cukier ulega rozrzedzeniu. Słód poddaje się schłodzeniu do temperatury 70°C, a następnie dodaje małą porcję mleczka, a następnie podaje się go kolejnemu rozrzedzeniu. Rozrzedzony zacier schładza się do temperatury 58-60°C i dodaje trzecią dużą porcje mleczka.

Metoda IV polega na podzieleniu mleczka na 3 porcje. Pierwsza dodawana jest przed spuszczeniem uparowanej masy, która jest powoli wypuszczana z parnika, tak aby temperatura nie przekroczyła 54°C. Po wypuszczeniu połowy zawartości dodaje się drugą porcję mleczka i dalej powoli wypuszcza uparowaną masę do końca. Całość schładza się do temperatury 35°C i dodaje mleczka słodowego, po czym ponownie chłodzi się do temperatury nastawy i pompuje do kadzi fermentacyjnej

Źródło: Kazimierz Jarosz, Jerzy Jarociński- Gorzelnictwo i drożdżownictwo. WSiP. Warszawa;