Molibden jest jednym z najmniej rozpowszechnionych pierwiastków kuli ziemskiej. Zadziwiające jest więc, że w organizmach żywych związki molibdenu występują w stosunkowo dużych ilościach. Na tej podstawie oparto nawet hipotezy o jakoby pozaziemskim pochodzeniu życia na naszej planecie. W myśl tych teorii początkiem życia na ziemi było rozsianie na niej mikroelementów pochodzących z innej, bogatej w molibden planety.

De Renze (1953), Totter (1953) i Mackler (1954) wykazali, że molibden jest niezbędnym pierwiastkiem  śladowym dla zwierząt i że występuje w dwóch enzymach: oksydazie  ksantynowej i w oksydazie aldehydowej, stwierdzono też, że enzymy te należą do molibdenoflawoprotein. Oksydaza ksantynowa bierze udział w powstawaniu kwasu moczowego.

Wszystkie tkanki zawierają niewielkie ilości molibdenu, ale najwięcej koncentruje się go w wątrobie, nerkach, kościach i skórze. Stężenie molibdenu zależy od jedzenia; spada lub rośnie zależnie od zawartości pierwiastka w pożywieniu.

Rola w organizmie

Molibden wchodzi w skład enzymy zwanego oksydazą ksantanową, który bierze udział w tworzeniu kwasu moczowego (produkt przemiany materii) i odgrywa ważną rolę przy uaktywnianiu zmagazynowanego żelaza. Ponadto jest konieczny do właściwego wzrostu i rozwoju.

Niedobór

Niedobór molibdenu u zwierząt powoduje niedokrwistość, zahamowanie rozwoju, utratę apetytu i przyspiesza śmierć. Nie zaobserwowano objawów niedoboru u ludzi.

Źródła w pożywieniu

Zawartość molibdenu w warzywach, owocach i zbożach zależy od jego zawartości w glebie, na której je wyhodowano. Rośliny, które wyrosły na glebie bogatej w molibden, mogą go nawet zawierać pięćset razy więcej niż te, które hodowano na glebie ubogiej w ten pierwiastek. Twarda woda w wodociągach publicznych jest również dobrym źródłem molibdenu, tak jak chude mięso, produkty z mąki pełnoziarnistej, fasola i groch, zielonoliste warzywa i podroby.

Toksyczność

Objawy nadmiaru molibdenu różnią się w zależności od gatunku u zwierząt oraz wieku u ludzi i zależą od spożycia omawianego pierwiastka. Długotrwałe spożywanie dawek wyższych niż 10 mg dziennie pociąga za sobą objawy zbliżone do dny, czyli bóle i obrzęki stawów.

Powiązania z innymi składnikami odżywczymi

•    Nadmierne spożycie miedzi może obniżać wchłanianie molibdenu
•    Molibden współdziała z witaminą B₂ przy uwalnianiu energii z pożywienia
•    Molibden wpływa na metabolizm żelaza

Źródło: A. Szczygieł-  Podstawy fizjologii żywienia; J. Hasik- Dietetyka; J. Hasik- Podstawy dietetyki; Elizabeth Somer- Encyklopedia witamin i minerałów; J. Gawęcki- Żywienie człowieka. Podstawy nauki o żywności; M. Szczypka, J. Gajewska- ABC witamin i minerałów W. Kierst- Nauka o żywieniu zdrowego i chorego człowieka

.