Jest to roślina jednoroczna z rodziny baldaszkowatych o silnym rozgałęzieniu i wysokości osiągającej 70 cm z cienkim wrzecionowatym korzeniem. Liści trybuli są delikatne, miękkie, 3-krotnie pierzaste, wyglądem zbliżone do liści pietruszki. Drobne kwiaty o białe zabarwieniu zebrane są w 2-6 szypułowych baldachów złożonych. Owoc trybuli ogrodowej jest podłużna rozłupnią, która pęka na 2 rozłupki.

Kwitnie od maja do czerwca.

Trybula pochodzi z południowo-wschodniej Europy i południowo-zachodniej Azji. Znana już była w starożytnym Rzymie, wymienia ją jako roślinę uprawną Columella i Pliniusz. W czasach średniowiecznych uprawiano ją w Europie częściej niż obecnie. Obecnie na terenach Europy Środkowej można spotkać trybulę na rumowiskach w postaci zdziczałe i owłosionych owocach.

Upraw trybuli ogrodowej jest podobna do uprawy pietruszki liściowej. Do skrzynek oraz doniczek wysiewa się ja na przedwiośniu. Roślina ta również nadaje się do wczesnego pędzenia. Zalecany jest wysiew trybuli, co 14 dni, aby móc zbierać zawsze świeże oraz młode liście. Trybula do rozwoju potrzebuje gleby pulchnej oraz słonecznego stanowiska oraz częstego podlewaniem.

Liście trybuli zwierają w swoim składzie olejek lotny w którego skład wchodzi głównie izoantenol o łagodnym anyżkowym zapachu, następnie glikozyd flawonowy- apinia i substancje goryczkowe, witaminę C, karoten, składniki mineralne- żelazo, mangan i in. Liście charakteryzują się działaniem moczopędnym, przyspieszają trawienie oraz łagodzą wzdęcia.

W dawnych czasach trybula była zalecana jako przyprawa korzenna do warzyw oraz ciasta drożdżowego. Dziś stosuje się ją dość powszechnie w kuchni holenderskiej, angielskiej, francuskiej i południowoamerykańskiej. We wszystkich kuchniach europejskich stosowana jest podobnie jak pietruszkę. Obecnie jakby tracąca popularność, była trybula jednym z podstawowych warzywa przyprawowych starożytnej i średniowiecznej Europy. Trybula zarówno w postaci świeżej jak i suszonej stosowana jest jako przyprawa ziołowa do sałatek, serów, jajecznicy, omletów, zup, ryb, sosów (np. włoskiego „salsa verde”) potraw z rusztu oraz do przysadzania masła ziołowego oraz do smarowania pieczywa. Do sporządzenia pasty kanapkowej używa się liści: trybuli, pietruszki i selera. Wykwintnym smakiem cechuje się na wiosnę zupa z trybuli. Przyrządza się je z 3-4 l rosołu mięsnego, do którego dodaje się 200 g drobno posiekanych liści trybuli i zagęszcza ¼ l śmietany oraz 1-2 żółtkami. Dobrym dodatkiem do kanapek jest pasta do smarowania chleba sporządzona z sera camembert, masła, drobno posiekanych liści trybuli oraz pieprzu.

Często spotykana w wilgotnych zaroślach trybula leśna nie nadaje się na przyprawę.

Zupa z trybuli

Sposób wykonania:

Oskubujmy 2 garście listków szczawiu i 0,5 kg kości cielęcych. Zalewamy wszystko 2 l osolonej wody i gotujemy na małym ogniu przez 1 godzinę. Sporządzamy jedną zasmażkę, dodajemy szczyptę papryki i mielony pieprz; łączymy z zupą. Do wazy na zupę wlewamy 100 ml śmietany utrzepanej z 1 żółtkiem, następnie wlewamy zupę i mieszamy. Podajemy z grzankami z bułki, pokrojonymi w kostkę.

Źródło: B. Hlava. D. Lanska- Rośliny przyprawowe. PWRiL. Warszawa; Marian Rejewski- Rośliny przyprawowe i używki roślinne. PWRiL. Warszawa;  Vilmos Romvary- Rośliny przyprawowe i przyprawy w węgierskiej kuchni. PWRiL. Warszawa