Szczypiorek należy od rodziny liliowatych o liściach rurkowatych, zebranych w gęste kępki które wyrastają z małych podługowatych cebulek. Na wierzchołku łodygi osadzone są baldachy z licznymi czerwonymi lub fioletowymi kwiatami. Szczypiorek kwitnie od maja do sierpnia.

Występuje w dwóch odmianach rosnących Ew arktycznej oraz umiarkowanej strefie Ameryki północnej oraz Eurazji. W europie Środkowej spotyka się go w stanie dzikim rosnący na piargach górskich oraz żwirowatych brzegach rzekach.

Szczypiorek rozmnaża się poprzez podział kępek lub z nasion. Uprawiany jest w zagonach w ogrodzie, w skrzynkach, doniczkach. Można go hodować poprzez przesadzenie w listopadzie podzielonych kępek do doniczek lub skrzynek, które umieszczane są w ciepłych i widnych miejscach. Pielęgnacja szczypiorku polega na regularnym podlewaniu i nawożeniu ziemi. Szczypior ma duże znacznie jako świetnie uzupełnienie witamin w okresie jesienno-zimowo-wiosennym. Liście można ścinać i użytkować przez cały rok.

Szczypiorek zawiera bardzo dużo witaminy C (50-120 mg w 100 g liści), ponadto jest cennym źródłem karotenoidów, witaminy B₂, olejków lotnych zawierających związki siarki, duża zawartość wapnia, potasu, magnezu, żelaza oraz fosforu. Wykazuje działanie przyspieszające trawienie, zaostrzające apetyt, obniżające ciśnienie krwi oraz wysoki poziom cholesterolu we krwi a także  bakteriobójcze.

Jako przyprawy używa się tylko świeże i młode liście, które smakiem oraz zapachem przypominają czosnek. Szczypiorek gruntowy wypuszcza liście od marca do maja. Już w starożytności ludy ceniły go jako przyprawę kuchenną. W Europie Środkowej uprawa rozpowszechniła się dopiero XVI wieku. Zarówno wszystkie kuchnie europejskie jak i kuchnie: chińska, indyjska, północnoamerykańska stosują szczypiorek w postaci świeżej, zielonej potrawy. W Chinach obok cebuli siedmiolatki, szczypior należy do najważniejszych gatunków roślin cebulowych uprawianych w ogródkach przydomowych i do najczęściej oferowanych na straganach. Liście czasem bielone, oraz pędy wraz z kwiatostanami, użytkuje się podobnie jak nasz szczypiorek, są jednak w smaku znacznie delikatniejsze, łącza bowiem wyraźny aromat i smak czosnku z miodowym smakiem i aromatem kwiatostanów. Podczas gotowania traci charakterystyczny aromat. Dodaje się go do wszystkich gotowych dań, lub do dań, które przyrządzone są z cebulą. Nadaje się także do potraw zawierających jaja, sosy śmietanowe, zupy, chłodniki, sałatek warzywnych, twarożków, surówek, ziemniaków, fasoli, groszku, do zup mięsnych, ogórków, sałatek francuskich ,sosów na bazie majonezu, masła ziołowego, pomidorów, chętnie posypuje się go na chleb z masłem.

Przepisy wg. V. Romváry

Sos szczypiorkowy

3 jajka gotujemy na twardo, żółtka rozgniatamy widelcem i mieszamy z 200 mg śmietanki. Dodajemy duży pęczek drobno posiekanego szczypiorku, pokrojone w kostkę białko z jajek, nieco soli i kilka kropel soku cytrynowego

Krem szczypiorkowy

Gotujemy na twardo 4-5 jajek, ucieramy żółtka z 5 dag masła, dodajemy drobno pokrojone białka, 100 ml śmietanki, 2 pęczki drobno pokrojonego szczypiorku, doprawiamy solą i pieprzem. Dokładnie mieszamy i pozostawiamy na 1-2 godziny, aby smak i zapach szczypiorku został wchłonięty przez krem

Źródło: Bohumir Hlava- Rośliny przyprawowe. PWRiL. Warszawa, Vilmos Romváry- Rośliny przyprawowe i przyprawy w węgierskiej kuchni. PWRiL. Warszawa, marian Rejewski- Rośliny przyprawowe i używki roślinne. PWRiL