Pietruszka jest znaną rośliną dwuletnią z rodziny baldaszkowatych tworząca pierwszym roku wegetacji gruby korzeń palowy oraz liście, w drugim roku- łodygę osiągająca wysokość do 80 cm zielonkawożółtymi kwiatami zebranymi w baldachy złożone. Owoc stanowi mała, zielonkawobrązowa rozłupnia, która rozpada się na dwie rozłupki.

Ojczyzna pietruszki są kraje śródziemnomorskie i Wyspy Kanaryjskie. Od dawna uprawiana, roślinie zdziczała i zaleczona w całej Europie, aż po Islandię, północną Norwegię i zachodnią Grenlandię, w obu Amerykanach, południowej Afryce, Australii, Nowej Zelandii, Japonii, Chinach, Indiach. Znana była w starożytnej Grecji oraz Rzymie, głownie jednak jako roślina lecznicza, podobna była traktowana w Europie aż do XVI w. Dopiero od tego momentu datuje się jej użytkowanie jako doskonałego warzywa przyprawowego. Dziś pietruszka jest uprawiana na całym świecie. Istnieje wiele jej odmian. W zależności od jej użytkowania rozróżnia się pietruszką korzeniową oraz pietruszkę naciową.

Pietruszka naciowa ma niewielkie wymagania glebowe. Sieje się ją w ogrodzie od kwietnia do lipca. Nasiona pietruszki wschodzę bardzo wolno, po 3 tygodniach. W celu zapewnienia sobie zielonych liści pietruszki zimą, sadzi się ją do doniczek napełnionych lekką ziemią i ustawia przy oknie w ciepłym pomieszczeniu. Można także obcięte wierzchołki korzeni umieścić na talerzu z cienką warstwą wody, zanurzając w niej powierzchnię cięcia. Położone w ciepłym i jasnym miejscu, główki, szybko wydają liście. Nasiona mogą być także wysiewane do skrzynek.

Świeże liście pietruszki zawierają bardzo duże ilości witaminy C (do 250 mg) w 100 g liści oraz karoten. Korzenie zawierają znacznie mniejsze ilości witaminy C niż liście. Liście zawierają w swoim składzie także witaminy grupy B: witaminę B₁, B₂, amidu kwasu nikotynowego zwany witaminą PP. Zawartość witamin zmniejsza się znacznie w czasie suszenia i gotowanie. Dlatego siekanych lub całych listków pietruszki dodaje się do potraw już gotowych lub tuż przed odstawieniem z ognia. Owoce oraz liście zawierają duże ilości olejku lotnego, którego głównym składnikiem jest apiol. Liście są również bogate w magnez oraz żelazo. Zarówno liście, jak i korzenie mają działanie pobudzające apetyt przyśpieszające trawienie i moczopędne.

Przyprawę stanowią przede wszystkim liście wszystkich odmian uznawanych za uprawne. Suszone i zmielone ziele pietruszki a także nasion oraz korzenie wchodzą w skład wielu mieszanek przyprawowych. W kuchni stosuje się suszone ziele oraz nasiona. Prawidłowo wysuszone ziele powinno się charakteryzować zieloną barwą. Pietruszka zaliczana jest do najpopularniejszych i najbardziej lubianych ziół przyprawowych, używanych niemal codziennie we wszystkich krajach świata. Świeże liście używane są do przyprawianie dań mięsnych, rybnych, oraz warzywnych, zup, farszów. Pietruszka świetnie nadaje się do usuwania nieprzyjemnych zapachów (np. wnętrzności). Przygotowaną do pieczenia kaczkę, gęś lub kurczaka należy natrzeć drobno posiekaną natką pietruszki lub pęczek natki umieścić we wnętrzu ptaka i dopiero wówczas owinąć go folią aluminiowa i upiec w piekarniku. Sporządza się z niej pasty do smarowania chleba, jako dodatek do majonezów, sosów, omletów, dań rybnych.

Świeżego ziela nie powinno się gotować z potrawami, lecz dodawać do już gotowych. Średnia dawka suszonej pietruszki wynosi 1-2 łyżeczki do kawy.

Źródło: B. Hlava. D. Lanska- Rośliny przyprawowe. PWRiL. Warszawa; Marian Rejewski- Rośliny przyprawowe i używki roślinne. PWRiL. Warszawa; Vilmos Romvary- Rośliny przyprawowe i przyprawy w węgierskiej kuchni. PWRiL. Warszawa