Lubczyk ogrodowy pochodzi z rejonu Morza Śródziemnego. Obecnie występuje w wielu krajach klimatu umiarkowanego, włączając Australię, Amerykę Północną, i Skandynawię. Starożytni Grecy żuli nasiona lubczyku dla poprawienia trawienia, gdyż przynosi on ulgę przy wzdęciach. Za ich przykładem poszli Rzymianie, a potem z ich doświadczeń korzystali benedyktyni, którzy przypisywali nasiona lubczyku na te same dolegliwości. W Europie eliksir z lubczyku miał reputację skutecznego afrodyzjaku, bez którego nie mogła się obejść żadna przyzwoita czarownica. Nazwa rodzajowa pochodzi prawdopodobnie od łacińskiego ligusticum od Ligurii w Italii, gdzie roślina rosła w dużych ilościach. Ze względu na zapachowe i antyseptyczne właściwości średniowieczni wędrowcy wkładali liście lubczyku do butów, aby odświeżyć zmącone stopy (M. Biggs). O stosowaniu lubczyku na ziemiach polskich pisano już w XVI wieku. Polscy zielarze wspominają o używaniu jego nasion, zamiast pieprzu oraz o leczeniu korzeniem lubczyku bólów wątroby. Był zielem bardzo popularnymi często spotykanym w ogrodach wiejskich. Stosowano go jako środek leczniczy, a także dodawano do kąpieli kosmetycznych. Nie zyskał natomiast w Polsce popularności jako przyprawa (T. Wielgosz).

Lubczyk to bylina uprawiana w ogrodach. Kształtem listków przypomina seler, a przekrojem nieco arcydzięgiel. Wszystkie części rośliny zawierają olejki eteryczne, witaminy, żywice i kwasy organiczne. Cała roślina zawiera do około 1% olejku lotnego (Ol. Lavistici) z silnie aromatycznymi związkami ftalidowymi (butyloftalid, sedanolit) nieco garbników, żywic. Najbardziej aromatyczny i najlepszy w smaku jest korzeń. Do celów kulinarnych suszy się go i uciera na proszek. Również liście lubczyka (świeże i suszone- służą jako przyprawa, a ponadto z młodych liści można przygotować smaczną potrawę.

Korzeń i olejek lubczykowy stosuje się przy produkcji likierów, a także przy produkcji kostek bulionowych (maggi). W Anglii jada się łodygi lubczyka przygotowane jak szparagi, albo używa się je do sporządzania surówek lub soków. Rozdrobnione nasiona lubczyka dodaje się natomiast do chleba, ciast i różnych wypieków. Liście lubczyka bardzo wzbogacają smak zupy ziemniaczanej, pomidorowej i rosołu. Zmielone korzenie – smak potraw z warzyw i mięsa, szczególnie baraniny i królika. Aromatyzuje się nim ciemne sosy, przyprawia szpinak i kapustę; można też przyprawiać nią ryby, masła ziołowe i twarożki. Lubczyk ma bardzo intensywny smak i aromat. Dobrze harmonizuje się z majerankiem i cebulą. Nalewka sporządzona na wysuszonych korzeniach (podobnie jak żuta nać pietruszki), dość skutecznie zabija zapach czosnku. Lubczyk ma działanie moczopędne i pobudzające apetyt (B. Pokorska).

Źródło: M. Biggs i in. – Wielka księga warzyw ziół i owoców. Wydawnictwo Bellona; Barbara Pokorska. Przyprawy. Vademecum. Kucharz & Gastronom. Wydawnictwo Rea.; Teresa Wilegosz. Zioła z apteki natury. Wydawnictwo Publicat; Marian Rejewski- Rosliny przyprawowe i uzywki roslinne. PWRiL. Warszawa