Zwany jest także koperkiem wonnym. Jest to nadziemna część jednorocznej rośliny ogrodowej. Zalicza się do najstarszych roślin przyprawowych stosowanych już starożytnym Egipcie, Grecji i Rzymie oraz w krajach arabskich, a pozostałości tej rośliny znaleziono w ruinach budowli rzymskich na terenie Wielkiej Brytanii. W Ewangelii według świętego mateusza czytamy, iż zioło to było na tyle cenione, ze opłacano nim podatki. W średniowieczu koper był cenionym zielem chroniących przed urokiem, I gdy magicy używali kopru do swych czarów, zwykli śmiertelnicy zaparzali go w winie, by wzmóc namiętność. W medycynie używany był do leczenie kaszlu i bólów głowy, jako składnik maści oraz jako lek uspokajający przy kokluszu- woda koperkowa jest stosowana do dzisiaj, pierwsi osadnicy koper zabrali do Ameryki, gdzie stał się powszechnie znany jako „nasiona zboru” ponieważ dawano je du żucia dzieciom podczas długich kazań, by nie płakały

Koper ogrodowy należy do rodziny baldaszkowatych (Umbelliferae). Pochodzi z Europy południowo-wschodniej i rozpowszechnił się w całej Europie jako roślina przyprawowa uprawiana w ogrodach. Niekiedy rośnie dziko, np. w Iranie, Indiach, Egipcie i Kaukazie. Jest rośliną jednoroczną. Koper jest mało wymagający pod względem glebowym. Rozmnaża się wyłącznie z nasion.

Owoc jest rozłupką silnie spłaszczoną o kształcie owalnym, składająca się z 2 niełupek kształtu soczewkowatego o długości 3—5 mm i grubości 2 mm koloru żółtobrązowego. Na powierzchni wewnętrznej niełupki są silnie spłaszczone, a na zewnętrznej stronie widoczne są cienkie żeberka, pomiędzy którymi znajdują się kanały olejkowe. Cała roślina ma przyjemny aromatyczny zapach. Zielone pędy i liście są używane w stanie zielonym. Nasiona zawierają dużo olejku o swoistym smaku korzennym, przyjemnym, o łagodnym zapachu aromatycznym przypominającym kminek.

Koperek można przechowywać jako suszony, słony lub mrożony. Jako lek stosuje się napar z owoców mających działanie uspokajające i uśmierzające przy bólach lub skurczach żołądka.

Suszone nasiona kopru zawierają: wody — ok. 8%, olejku eterycznego — ok. 2—4%. związków azotowych — ok. 180%, tłuszczu — ok. 9%, celulozy — ok. 30% i soli mineralnych jako popiołu — ok. 6%. Stosowane są w przemyśle spożywczym i farmaceutycznym. Rozdrobnione młode pędy (tzw. zielony koperek) są ulubionym, aromatycznym dodatkiem do zup, gotowanych ziemniaków, chłodników, faszerowanych jaj i ryb. Koperek stosuje się do kwaszonych ogórków, kapusty i marynat. Francuzi używają go do ryb, szczególnie łososia, do sałatek ziemniaczanych, nasion zaś do aromatyzowania octu winnego, wyrobów cukierniczych, między innymi pierników. Olej koperkowy stosuje się w medycynie, przemyśle spożywczym i kosmetycznym. Zawiera dużo karwonu, mniejsze ilości D-limonenu i felandrenu.

Koper należy przechowywać w pomieszczeniach suchych nienasłonecznionych, a w obrocie detalicznym w naczyniach zamkniętych (puszki, słoje).

Źródło: Barbara Pokorska. Przyprawy. Vademecum. Kucharz & Gastronom. Wydawnictwo Rea.; A. Lempka- Towaroznawstwo produktów spożywczych. PWE; Zdzisław Pytlak. Surowce i materiały pomocnicze w przetwórstwie owocowo-warzywnym. WSiP. Warszawa; M. Biggs i in. – Wielka księga warzyw ziół i owoców. Wydawnictwo Bellona