Kmin rzymski pochodzi przypuszczalnie ze wschodnich  rejonów obszaru srodziemnomorskiego lub z zachodniej albo środkowej Azji. Uprawiany jest głównie w Egipcie, Maroku, Syrii, Turcji, Iranie, Rosji. Kminek występuje naturalnie w Europie doskonale rośnie niemal na całym świecie z wyjątkiem regionów gorących i wilgotnych. Na szeroką skalę uprawia się go szczególnie w Niemczech i Holandii.

Nazwa gatunkowa pochodzi bezpośrednio od starego arabskiego słowa karawya oznaczająca nasienie. Skamieniałe nasiona kminku znajdowano w miejscach bytowania ludzi mezolitu, więc ziele to było używane przed 5000 r.p.n.e Znajdowano je również w pozostałościach z epoki kamienia łupanego, egipskich grobowcach i miejscach postojów karawan na szlaku jedwabnym.

Starożytni Egipcjanie używali kminku w medycynie i jako przyprawy.

W Europie kminek prawdopodobnie upowszechnił się dopiero w trzynastym wieku, ale od razu zyskał popularność. W szesnastym wieku, kiedy Szekspir w Henryku IV wspomniał o kminku, publiczność doskonale wiedziała, o co chodzi, ponieważ kminek tradycyjnie serwowano na zakończenie elżbietańskich uczt. Jego popularność jeszcze wzrosła dwieście pięćdziesiąt lat później, kiedy królowa Wiktoria poślubiła księcia Alberta, który to jasno podkreślał, że dzieli gusty poddanych, co do kminku. W Anglii były te czasu, w których bez ciasta kminkowego nie wyobrażano sobie żadnych świąt. Każdemu z tak starych ziół przypisuje się magiczne właściwości. Kminek odstraszał ponoć czarownice i równocześnie zapobiegał błądzeniu kochanków; miało to szerokie konotacje, ponieważ odnosiło się również do powracających do domu gołębi i drobiu. W Polsce doby renesansu Szymon Syreński zwany Syreniuszem, profesor Akademii Krakowskiej, pisał w swoim Zielniku z XVII w., że kminek jest najpopularniejszą przyprawą na ziemiach polskich i niemieckich. Używali jej wszyscy bez względu na pozycje społeczną (T. Wielgosz).

Czynną substancją kminku jest olejek eterycznym w ilości 3-7%, którego głównym składnikiem jest karwon,aldehyd kuminowy (25-35%), aldechyd perilowy, alkohol kuminowy, pinen, cymen i felandren. Owoce kminku zawierają ponadto: tłuszcz około 12%, cukrów około 7,5%, związków azotowych około 20% błonnika, wody 14-16%, soli mineralnych jako popiołu 5-6%. Ilość popiołu nie powinna przekraczać 8% .

W Polsce kminek od bardzo dawna był używany przy wypieku chleba, do barszczu, polewek, raków, jarzyn; gotowany korzeń kminku używano jako jarzynę. Kminek należy do roślin przyprawowych trochę zapomnianych, ale stopniowo wraca do łask i może urozmaicić smak wielu potraw. Tak jak dawniej, stosuje się go do zupy ziemniaczanej i kapuśniaku, grzybowej i do tłustych mięs, do potraw z buraków, surówek z kapusty, a także do sosów. Kminkiem aromatyzuje się sery oraz dostaje się go do białego pieczywa, jak i słonego pieczywa cukierniczego; paluszków, precelków. Przeważnie używa się kminku rozdrobnionego, najlepiej ziarenka utłuc w moździerzu lub zemleć, można wymieszać z sola, lub wcześniej namoczyć. Kminek wchodzi w skład popularnej indyjskiej przyprawy curry. W Polsce zachowała się tradycja gotowania zupy kminkowej oraz pieczenia ziemniaków z kminkiem (B. Pokorska).

W celu zaostrzenia apetytu, na dobre trawienie, złagodzenie przykrego zapachu z ust można żuć surowe nasiona lub zaparzyć herbatkę; kminek zapobiega wzdęciom po posiłku. Bezpieczny dla dzieci.

Hodowcy gołębi twierdzą, że ich ptaki nigdy nie zabłądzą, jeżeli w gołębniku będzie ciasto kminkowe.

Źródło: M. Biggs i in. – Wielka księga warzyw ziół i owoców. Wydawnictwo Bellona; Barbara Pokorska. Przyprawy. Vademecum. Kucharz & Gastronom. Wydawnictwo Rea.; Teresa Wilegosz. Zioła z apteki natury. Wydawnictwo Publicat; A. Lempka- Towaroznawstwo produktów spożywczych. PWE. Warszawa; Marian Rejewski- Rośliny przyprawowe i używki roślinne. PWRiL. Warszawa