Bazylia pochodzi z Indii, Środkowego Wschodu i niektórych Wysp Pacyfiku. Przez wieki była uprawiana w rejonach Morza Śródziemnego, do Europy trafiła dopiero w szesnastym wieku z kupcami korzennymi, do Ameryki i Australii zaś z pierwszymi osadnikami.

Roślina ta tkwi głęboko w historii i tajemnej wiedzy. Basilikon phutpon- greckiego „królewskie ziele”. Bazylia wyrosła podobno wokół grobu Chrystusa po jego zmartwychwstaniu. Grecki Kościół prawosławny używa bazylii do przygotowywania wody święconej oraz do układania w pojemnikach przed ołtarzem w kościołach. Jej świętość można jednak kwestionować, zarówno Grecy, jak i Rzymianie wierzyli, że ludzie wysiewający bazylię powinni przeklinać, aby na pewno wzeszła. Istniały nawet wątpliwości, czy nie jest, aby trująca. W Europie Zachodniej uważano ją jednocześnie za roślinę diabelską i skuteczny środek na czarownice. W czasach elżbietańskich wąchano ją w czasie przeziębienia, a także w celu rozjaśnienie umysłu oraz zwalczania bólu głowy. W siedemnastym wieku Culpeper napisał o dziwnym uroku bazylii- „Zyskuje albo wrogów, albo miłośników; nic pomiędzy” (M. Biggs i in.). Do Polski bazylia dotarła prawdopodobnie wraz z innymi roślinami w XVI w., przywieziona przez włoskich kucharzy. Bazylia pochodzi z południowej Azji. Obecnie uprawiana jest w Europie, Azji, Afryce i Ameryce. Znanych jest bardzo wiele jej gatunków i odmian (T. Wielgosz).

Bazylia charakterystyczna jest szczególnie dla kuchni włoskiej, płd. Francji, hiszpańskiej i kaukaskiej. Nadaje się do hodowania na balkonie i w donicach. Musi mieć tylko słońce, wilgoć i być osłonięta od wiatru. W ogrodach rolnie od maja do końca października. Smak ziela jest słonawo-korzenny, o zapachu zbliżonym do zapachu cytryny. Najbardziej znana jest bazylia mała, o ciemnozielonych listkach i krótkich łodygach, mniej znana duża- o większych jasnozielonych liściach. Trzeci gatunek: bazylia anyżkowa – bardzo rzadka- ma liście jasnopurpurowe i zapach anyży. Czasem można ją kupić w sklepach z przyprawami azjatyckimi.

Świeże lub suszone liście bazylii używane są do przyprawiania zup, sałatek, sosów, do mięsa, drobiu, dziczyzny, ryb, a także do twarogu, jaj i pomidorów. Na południu Francji posiekana bazylia podaje się do sałaty, fasolki szparagowej, gotowanej marchewki. Do bardzo znanej sałatki nicejskiej używa się bazylii macerowanej. (B. Pokorska).

Rady

• liście raczej rozrywać niż siekać. Posypywać nimi sałaty i pomidory
• bazylia doskonale łączny się z czosnkiem. Dodawać do sosu do sałatki francuskiej
• gotując makaron lub ryż, podgrzać nieco oliwy, odsunąć od ognia, dodać trochę rozdrobnionych liści czerwonej odmiany bazylii, wymieszać z nimi makaron lub ryż i podawana stół.
• dodawać do zimnych sałatek z ryżu i makaronu
• wymieszać z chudym twarożkiem i podawać do pieczonych ziemniaków
• bazylia nie komponuje się zbyt dobrze z mięsem takim jak baranina czy dziczyzna
• posypywać bazylia gorące smażone pomidory
• posypywać pizzę

Źródło: M. Biggs i in. – Wielka księga warzyw ziół i owoców. Wydawnictwo Bellona; Barbara Pokorska. Przyprawy. Vademecum. Kucharz & Gastronom. Wydawnictwo Rea.; Teresa Wilegosz. Zioła z apteki natury. Wydawnictwo Publicat