Rośliny posiadające chlorofil mogą syntetyzować z najprostszych składników, tj. dwutlenku węgla i wody, związki zwane węglowodanami. Synteza cukrowców zachodzi pod wpływem energii słonecznej w zielonych częściach rośliny. Zjawisko łączenia się CO₂ i H₂O zachodzące w Solinie przy udziale światła nasi nazwę fotosyntezy.

Najpierw powstają cukry proste, wśród których najważniejsza jest glukoza i fruktoza, następnie łączą się one po dwa i tworzą dwucukry (np. sacharozę, czyli cukier, którym słodzimy), dalej dołączając po jednym cukrze prostym tworzą trójcukry (np.rafinozę), czterocukry (np. stachiozę), aż wreszcie otrzymuje się wielocukry o różnej budowie, konsystencji, właściwościach fizycznych i użyteczności dla człowieka. Najbardziej znanym wielocukrem jest skrobia złożona z licznych drobin glukozy, nierozpuszczalna w wodzie, lecz w niej pęczniejąca, spożywana np. w postaci mąki, ziemniaków lub różnych produktów z nich otrzymywanych. Następnym wielocukrem jest inulina, złożona z drobin fruktozy, występująca np. w korzeniach mniszka lekarskiego, perzu i omanu. Innymi wielocukrami są śluzy roślinne, zawarte np. w korzeniach prawoślazu, nasionach lnu i kwiatach ślazu, gumy roślinne jak np. guma akacjowa, oraz pektyny.  Pektyny są to związki bardzo rozpowszechnione w przyrodzie. Występują w sokach owoców, jagód, marchwi, buraków.

Duże ilości pektyn znajdują się niedojrzałych owocach, w czasie ogrzewania w odpowiednio kwaśnym środowisku pektyny tworzą galarety. Znaczenie pektyn dla organizmu jest duże, ponieważ regulują sprawy flory bakteryjnej przewodu pokarmowego, wydalanie niestrawionych resztek pokarmowych, działają neutralizująco na substancje toksyczne, rozpuszczają cholesterol. Bardzo ważnym wielocukrem jest celuloza, zbudowana tak jak skrobia jedynie z drobin glukozy, będąca podstawowym materiałem, z którego rośliny budują własne błony komórkowe (stąd nazwa błonnik). Zarówno organizm ludzki, jak i zwierząt mięsożernych nie trawią celulozy. Zdolność tę mają zwierzęta trawożerne, termity i liczne owady.

Źródło: Aleksander Ożarowski, Wacław Jaroniewski- Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie. IWZZ; Krystyna Flis, Wanda Konaszewska. Zasady żywienia. WSiP.Warszawa