Azuleny są to węglowodory powstające podczas destylacji bezbarwnych prekursorów, jakimi są niektóre związki terpenowe, występujące w olejkach eterycznych. Najbardziej znanym azulenem jest chemazulen, występujący w rumianku pospolitym, krwawniku, piołunie, rumianie szlachetnym. Azuleny, występujące jako wolne związki mają barwę błękitną, fiołkową lub zieloną.

Według wielu autorów chemazulen i pokrewne mu związki mają zdolność hamowania aktywnej histaminy (lub utrudniają jej uwalnianie) i tym samym należałoby tłumaczyć przeciwalergiczne działanie azulenów.

Inna charakterystyczną właściwością azulenów jest ich miejscowe działanie przeciwzapalne, jak również pobudzające fagocytozę, zmniejszające obrzęki, ułatwiające naskórkowacenie. Azuleny są stosowane miejscowo w przypadkach świądu, pokrzywki, w stanach ropnych, przy oparzeniach słonecznych, trudnoziarninujących ranach; również w przypadkach okulistycznych, laryngologicznych, ginekologicznych w postaci okładów, przymoczek, przemywań, maści, ciepłych kąpieli, płukań lub wlewów.

Azuleny hamują również w pewnym stopniu rozwój gronkowców, paciorkowców, i pałeczki okrężnicy, są wiec stosowane jako wspomagające środki chemoterapeutyczne.

Inny związek z grupy azulenów, mianowicie guajazulen, jest stosowany jako środek wspomagający leki przeciwhistaminowe w dychawicy oskrzelowej, w różnego typu schorzeniach alergicznych, w zapaleniu jelita grubego, w popromiennych zmianach skórnych, w świądzie skóry, toku ziarnicy złośliwej. Mocz pacjentów przyjmujących guajazulen przybiera barwę zieloną

Tekst stanowi fragment z książki Aleksandra Ożarowskiego- Ziołolecznictwo. Poradnik lekarzy. PZWL. Warszawa