Miód kamienny jest to miód spadziowych charakteryzujący się tendencją do szybkiej krystalizacji. Przy suchej i ciepłej pogodzie miód kamienny w pełni dojrzałości zaczyna krystalizować w komórkach plastra, zastyga i przybiera postać twardej, szarej masy. W takiej postaci nie nadaje się do odwirowywania.

Miód kapaniec jest płynnym miodem, oczyszczonym w okresie gospodarki bratniej, przed wynalezieniem miodarki. Patokę pierwotnie uzyskiwano przez nieco prymitywne, szybkie tłoczenie wyciętych z barci plastrów miodu. Patoka często występowała w stanie zanieczyszczonym domieszkami pierzgi, a nawet czerwiu.

Uzyskanie miodu kapańca było czynnością niezwykle pracochłonną i wymagało dużo starań i zabiegów. W tym celu rozkładano świeże, starannie wybrane plastry miodu na gęstych sitach, z których miód kapał do podstawionych naczyń lub beczek jako najszlachetniejsza i najcenniejsza patoka.

Miód nektarowy jest miodem powstającym z nektaru różanych gatunków roślin. Charakteryzuje się jasnym zabarwieniem, a tylko nieliczne jego rodzaje przybierają barwę ciemniejszą. Miód nektarowy cechuje się wyraźnym aromatem. Miody jaśniejsze są w smaku delikatne, łagodne, natomiast miody ciemniejsze są bardziej ostre i „drapiące” Do miodów nektarach zalicza się miód:

• Odmianowy
• Wielokwiatowy

Miód odmianowy określa się nazwę rośliny, z której jest uzyskiwany, np., gryczany, wrzosowy, rzepakowy. Pozostałe miody zalicza się do miodów wielokwiatowych.

Miód niezasklepiony jest to miód w występujący w komórkach, nie przykrytych wieczkami woskowymi. Najczęściej jest niedojrzały a jego skład chemiczny jest bardzo zróżnicowany, bardziej zbliżony do składu chemicznego surowców, z których się go uzyskuje. Wyjątek stanowią miody spadziowe, które nie zawsze są zasklepione przez pszczoły.

Miód odmianowy-jest to miód pozyskany z jednego gatunku rośliny miododajnej. Miód taki odbiera się od razu po przekwitnięciu rośliny miododajnej i zlany do osobnych naczyń. W Polsce do obrotu handlowego dopuszcza się następujące miody:

• akacjowy
• gryczany
• koniczynowy
• lipowy
• rzepakowy
• wrzosowy

Bardzo ceniony jest czysty miód spadziowy.

Miód pitny- jest to napój miodowy, który produkuje się z wykorzystaniem fermentacji alkoholowej wodnego roztworu miodu czyli brzeczki miodowej. Miód pitny w zależności od stosunku części objętościowych miodu do wody posiada różne nazewnictwo:

• półtorak 1:0,5 (1 część miodu przypadająca na 0,5 części wody), razem stanowi półtorej części. Zawartość suchej masy wynosi około 60%
• dwójniak- 1:1 zawartość suchej masy wynosi 33%
• półtrzeciak inaczej zwany słodkim trójniakiem 1:1,5 o zawartości suchej masy- 40%
• trójniak 1:2, zawartość suchej masy wynosi 40%
• czwórniak- 1:3 zawartość suchej masy około 25%
• piątak- 1:4 o zwartości suchej masy około 21%

Fermentacja oraz dojrzewanie miodu pitnego jest zależna od zawartości cukrów oraz od gęstości brzeczki. Najszybciej fermentuje i dojrzewa czwórniak i piątak, które po upływie 6-8 nadają się już do spożycia. Zarówno trójniak jak i połtrójniak dojrzewa 2-3 lata. Półtorak i dwójniak dojrzewa dopiero po upływie 8-10 lat. W miarę upływu czasu zyskują na smaku i aromacie.

Miód plastrowy- jest to miód zasklepiony w plastrach, dojrzały i w tej postaci sprzedawany. W handlu miedzy narodowym spotyka się różne formy sprzedaży miodu plastrowanego. Może być on sprzedawany w postaci:

• ramek sekcyjnych
• ramkach nadstawowych
• ciętej (kawałki plastra)
• kawałkach pakowanych

Podczas produkcji miodu plastrowego stosowane są bardzo cienkie węzy lub wykorzystywane są dziko odciągnięte plastry.

Miód przegrzany- jest to miód przetrzymywany w podwyższonej temperaturze w celu rozkładu enzymu β-fruktofuranozydazy oraz częściowego zahamowania aktywności α- amylazy. Im wyższa temperatura tym proces hamowania aktywności enzymatycznej jest szybszy. W przegrzanych miodach wzrasta ilość 5-hydroksymetylofurfuralu, który nie wstępuje w miodach całkowicie odwirowanych. Podgrzewanie miodu do temp 40°C jest dopuszczalne, choć czynność ta przyspiesza proces starzenia się miodu.

Miód sekcyjny jest to miód spadziowy lub nektarowy produkowany i sprzedawanym w ramkach sekcyjnych wraz z woszczyną i zasklepem. Miód sekcyjny charakteryzuje się wysoką zawartością olejków eterycznych, i przez dłuższy czas występuje w postaci nieskrystalizowanej. Aromat miodu podczas wirowania ulega ulotnieniu się. Wybierając odpowiednie miejsce oraz porę, możliwa jest produkcja miodów sekcyjnych odmianowych z przewagą jednego gatunku roślin tj.: gryki wrzosu, Produkcja tego rodzaju miodu jest bardzo trudna.

Miód skarmelizowany o miód charakteryzujący się brązową barwą, która postała w wyniku ogrzewania. Część cukru na skutek działania podwyższonej temperatury ulega rozkładowi, co prowadzi do wytworzenia się związków nie przyswajalnych przez organizm człowieka, ale nadające miodowi smak i zapach przypalonego cukru. Substancje aromatyczne miodu częściowo ulegają utlenieniu a częściowo rozkładowi.

Miód spadziowy- miód otrzymany wyłącznie ze spadzi. Barwa miodu spadziowego jest bardzo zróżnicowana od jasnej do ciemnej, z możliwym odcieniem szarym. Miody spadziowe czyste charakteryzują się w przeciwieństwie do miodów kwiatowych mdłym smakiem. Najbardziej nieprzyjemny smak mają miody otrzymywane ze spadzi drzew liściastych, natomiast spadź z drzew iglastych daje miód o smaku przyjemnym, łagodnym. Miód spadziowy zawiera znaczną ilość melecytozy, której nie pozbawiony jest miód nektarowy. Zawartość dekstryn oraz związków azotowych jest ponad dwa razy większa, a związków mineralnych nawet czterokrotnie większa. Miody otrzymywane ze spadzi drzew iglastych są bogate w substancje lecznicze stosowane powszechnie w chorobach dróg oddechowych i infekcjach. Wykryto w ich składzie również grzybnie posiadające właściwości bakteriobójcze

Miód trujący (wg. Encyklopedii pszczelarskiej)- miód powstały z nektaru roślin trujących. Wśród substancji z przenoszonych przez pszczoły znajdują się również związki silnie toksyczne, które mogą być przyczyną zarówno pszczół jak i ludzi. Wzmiankę o miodzie trującym w czasach starożytnych można znaleźć w opisie wodza i pisarza greckiego Ksenofonta. W roku 1877 stwierdzono występowanie miodu toksycznego w pobliżu Batumi (miasto nad zatoką Batumska Morza Czarnego), a więc w okolicach starożytnej Kolchidy) opisywanej też przez Ksenofonta. Przyczyną właściwości trujących miodu był nektar różanecznika – rośliny z rodziny wrzosowatych, występującej tam w dużych skupiskach. Ten sam różanecznik spotykany jest u podnóża Tybetu oraz w okolicach Kaukazu, gdzie zdarzają się jeszcze sporadyczne przypadki zatrucia miodem z nektaru tej rośliny. Analiza składu chemicznego różanecznika pontyjskiego wykazał zawartość ciał glukozydowych – arekoliny i andromedotoksyny (0,05-0,1%), mających właściwości miejscowo drażniące i ogólnie narkotyczne. W górzystych okolicach Szwajcarii, Austrii i Górnej Bawarii występują duże skupiska dwu odmian różanecznika. Stanowią one ważną część zasobów poużytkowych dla pszczół, a miód uzyskany z nich nie wykazuje właściwości trujących.

W górzystych okolicach Japonii występuje roślina z rodziny wrzosowatych zwana też przesz tubylców Hotsut-saji, która wydziela trujący nektar. Spożycie miodu z tej rośliny wywołuje przemijające objawy chorobowe podobne do zatrucia alkoholem. Ustalono, że podobnie trującymi właściwościami odznaczają się miody z nektaru zebranego przez pszczoły z kwiatów modrzewnicy północnej, która w niewielkich ilościach występuje także na torfowiskach wysokich i na wrzosowiskach w północnych częściach Polski. Bardzo niebezpieczną rośliną jest tojad właściwy z rodziny jaskrowatych, rosnący głównie na usypiskach i upłazach Karpat. Wszystkie części rośliny są silnie trujące, takie właściwości ma również miód zbierany głównie przez trzmiele. Miody krajowe, tak nektarowe jak i spadziowe w zasadzie substancji trujących nie posiadają. W bardzo szczególnych przypadkach, kiedy w zasięgu lotu pszczół znajdują się plantacje roślin farmakopealnych, zawierających w nektarze kwiatów alkaloidy – miód zebrany w czasie kwitnienia tych roślin może mieć właściwości trujące. W 1971 roku zdarzył się w Polsce przypadek skażenia miodu skopolaminą z plantacji bielunia indyjskiego.

Miód wytłaczany pozyskiwany był w dawnych czasach poprzez wybijanie, wygniatanie oraz ubijanie plastrów. Plastry miodowe po odebraniu od pszczół umieszczano w beczce, a następnie ugniatano długim tłuczkiem i mieszano. Następował opad miodu na dno, a wosk w postaci pokrywy pozostawał na wierzchu.

Źródło: Leon Bornus (red.)- Encyklopedia pszczelarska. PWRiL. Warszawa