Miód kamienny jest to miód spadziowych charakteryzujący się tendencją do szybkiej krystalizacji. Przy suchej i ciepłej pogodzie miód kamienny w pełni dojrzałości zaczyna krystalizować w komórkach plastra, zastyga i przybiera postać twardej, szarej masy. W takiej postaci nie nadaje się do odwirowywania.

Według polskich norm miód określa się jako produkt wytworzony przez pszczoły z nektaru kwiatowego lub spadzi. Produkt uzyskany przy przerobie przez pszczoły cukru, soków, dżemów lub pulp owocowych nie jest właściwym miodem naturalnym. Miody naturalne dzielą się na: nektarowe, nektarowo-spadziowe, spadziowe i spadziowo-nekatrowe. Inna klasyfikacja miodów może być oparta na podstawie zabarwienia, okresu zbioru, pochodzenia geograficznego (rejonu kraju) lub sposobu wydobycia z plastrów. Miody, zależnie od pochodzenia, różnią się takimi charakterystycznymi cechami, jak barwa, smak, zapach i konsystencja.

Zawartość poszczególnych składników miodu wykazuje duże wahania, zależnie od jego pochodzenia. Miód zawiera zwykle ok. 20% wody, ale w pewnych odmianach, np. w miodzie wrzosowym, ilość jej dochodzi do 23%. Miody w pełni dojrzałe zawierają zwykle mniej wody; jej zawartość wynosi przeciętnie 14-16% w miodach nektarowych i 15% w miodach spadziowych. Miód jest substancją higroskopijną i jeżeli przechowywany jest w otwartym opakowaniu  to jego wierzchnia warstwa reaguje na prężność pary wodnej z otoczenia albo pobiera wilgoć z powietrza lub też oddaje część swojej wody do otaczającego powietrza.

Wartość odżywcza i własności lecznicze miodu są od dawna powszechnie znane. Kaloryczność miodu, wynosząca w przeliczeniu na 100 g produktu 305 kcal, jest spowodowana wysoką zawartością cukrów. Glukoza i fruktoza, występujące w naturalnym miodzie, są bardzo łatwo przyswajalne przez organizm ludzki i według pewnych autorów przyswajalne szybciej niż związki chemicznie czyste. Duża część cukrów prostych zostaje wchłonięta do krwi od razu z pominięciem pośrednich procesów. Spożycie większej ilości miodu dostarcza wraz z nim substancje hormonalne, pobudzające aktywność układu pokarmowego,w zakresie przyswajania cukrów. Stąd też spożycie w ciągu dnia do 300 g miodu nie wywołuje żadnych skutków ubocznych w organizmie. Na skutek ogrzewania miodu dochodzi do zniszczenia ciał aktywnych miodu, co sprawia, że miód staje się podrzędną mieszaniną cukrów prostych.

Pszczoły zbierają z kwiatów jednocześnie nektar i pyłek. Pyłek zlepiony miodem lub nektarem jest składany w komórkach piastrów. Nosi on nazwę pierzgi i stanowi substancję pokarmową dla larw i pszczół. Pyłki zawierają 11—51% białek, l8—36% cukrowców, do 14% tłuszczów oraz sole mineralne w ilości 0,9—4,0%.

Miód, będący produktem naturalnym, wymaga bardzo starannego przechowywania. Zasadniczo posiada nieograniczony okres trwałości, ale w czasie przechowywania starzeje się i po kilku latach traci swoje własności biochemiczne.

Jad pszczeli znajdujący się w żądle pszczoły stanowi naturalną i skuteczną broń pszczół. Jego wydzielenie u pszczół rozpoczyna się następnego dnia po wygryzieniu się z komórek, jednak bardzo rzadko obserwuje się młode pszczoły żądlące, bowiem ilość jadu, jaką dysponują jest bardzo mała.

Nektar jest podstawowym surowcem, z którego powstaje miód. Charakteryzuje się słodkim smakiem oraz wonnym zapachem wytwarzanym przez kwiaty, zwabiającym owady zapylacze. Nektar jest pokarmem energetycznym dla wielu owadów, w tym dla pszczoły miodnej, która go zbiera, przetwarza na miód.

Mleczko pszczele jest wydzieliną gruczołów gardzielowych pszczoły, mieszczących się w przedniej części głowy. Rozwój gruczołów gardzielowych jest w głównej mierze zależny od spożywanego pyłku kwiatowego, przy czym uwarunkowany jest on także rodzajem pyłku. Zdolność do produkcji mleczka wykazują pszczoły robotnice w wieku 3-6 dni od wygryzienia się z komórek. Początkowo młoda robotnica karmi starsze larwy mieszaniną składającą się z miodu, wody oraz pierzgi, co w rezultacie prowadzi do wykształcenia się u niej gruczołów gardzielinowych przez które wydziela mleczko.

Wosk jest wydzieliną gruczołów zlokalizowanych na brzusznej stronie brzusznej pszczoły robotnicy. Wosk płynny wydostaje się za pomocą kanalików na powierzchni oskórka i zastyga w nim w postaci białych cienkiej łusek.