Miody pitne nazywane też winami miodowymi są typowymi polskimi rodzajami napojów alkoholowych, których tradycja produkcji i spożycia jest dość długa; a wytwarza się je także w Bretonii i w niektórych krajach azjatyckich. Najważniejszym surowcem używanym do wyrobu miodów pitnych jest miód pszczeli (stąd nazwa)- wpływa on na ich charakterystyczny silnie słodki smak i miodowy aromat. Miód pszczeli stosowny bywa także do dosładzania niektórych specjalnych win owocowych.

Miód pitny jest napojem alkoholowym otrzymywanym przez fermentacje alkoholową brzeczki miodowej z ewentualnym dodatkiem chmielu i innych przypraw (np. cynamonu, goździków i imbiru) zawierający powyżej 9 i nie więcej ni 18% alkoholu.

Zależnie od sposobu, jaki dokonuje się przy przygotowaniu brzeczki, rozróżnia się miody niesycone i miody sycone, czyli warzone.

Ponieważ miód pszczeli, jako produkt bardzo słodki o przeciętnej zawartości cukru 75%, jest produktem trwałym, dlatego przed poddaniem fermentacji należy rozcieńczyć go wodą. Jeśli miód pszczeli zostanie rozpuszczony w zimnej lub letniej wodzie i po zaprawieniu go (lub niezaprawieniu) poddany jest fermentacji, to otrzyma się miód niesycony. Przy wyrobie miodów pitnych niesyconych należy bardzo uważać na przebieg fermentacji, podczas której mogą się rozwinąć różne niepożądane drobnoustroje, zawarte w miodzie, wywołując później wady i choroby gotowego wyrobu.

W zależności od przygotowanie a brzeczki z jednej i pół części objętościowej miodu pszczelego, jednej, dwóch lub trzech części wody. Miód pitny nazywany jest odpowiednio półtorakiem, dwójniakiem, trójniakiem lub czwórniakiem. Im więcej wody dodaje się na 1 l miodu, tym mniej słodką otrzymuje się brzeczkę, a miód pitny- bardziej wytrawny o mocy około 12°, natomiast z brzeczki trójniaka- miód półsłodki o mocy 13-14°.

Miody owocowe otrzymuje się przez odfermentowanie brzeczki, w której co najmniej 30% wody zastąpiono sokiem owocowym. Można je wyrabiać również inaczej, a mianowicie sporządzając miód pitny naturalny i dodając następnie w odpowiednim stosunku albo sok owocowy i spirytus, albo też wino owocowe.

W składzie surowcowym miodów pitnych gorszego gatunku dopuszcza się zastąpienie 20% miodu pszczelego cukrem, a także z dodatkiem spirytusu rektyfikowanego, dla uzyskania mocy przekraczającej 10% obj. alkoholu etylowego. Wytwarzanie miodów pitnych w zasadzie nie różni się od produkcji win owocowych, poza zastosowaniem, jako surowca podstawowego, miodu pszczelego zamiast owoców. Produkcja miodów obejmuje przygotowanie brzeczki, fermentację brzeczki i dojrzewanie młodego miodu. Fermentacja brzeczki zachodzi przy udziale drożdży winiarskich, w temperaturze 15-20°C. Fermentacja miodów o większej gęstości przebiega bardzo powoli. Czwórniak dojrzewa szybko i po 6-8 miesiącach od czasu zakończenia fermentacji nadaje się już do spożycia; dojrzewanie trójniaka trwa nieco dłużej (1 do 1,5 roku), przy czym częste ściąganie miodu znad osadu przyspiesza ten proces. Po zakończeniu fermentacji miód pitny poddaje się leżakowaniu, zazwyczaj w temperaturze 10-15°C. W miarę wtrącania się osadu, przeprowadza się kolejne obciągi miodu pitnego, połączone z tzw. przewietrzaniem.

Źródło Wojciech Kolanowski- Napoje alkoholowe. Vademecum. Kucharz & Gastronom. Wydawnictwo Rea; Encyklopedia Techniki. Przemysł Spożywczy. Wydawnictwo WNT; Jan Cieślak- Domowy wyrób win. Wydawnictwo Watra. Warszawa